نويسنده در اين مقاله به يكى از موضوعات اختلافى ميان فقه شيعه و فقه اهل سنّت پرداخته است. به نظر فقيهان شيعه، مسافر با وجود شروطى كه در جاى خود ذكر شده است، مى‌بايست نمازش را كوتاه بخواند، امّا ميان فقهاى اهل سنّت اختلاف است؛ حنفيه با شيعه هم عقيده هستند ولى ساير مذاهب، قصر در نماز مسافر را جايز يا مستحب مؤكّد دانسته‌اند. نويسنده پس از بررسى قرآن كريم و روايات اهل سنّت به اين نتيجه مى‌رسد كه قرآن نه بر وجوب و نه بر جواز دلالتى ندارد و در اين زمينه ساكت است، ولى روايات فراوانى از پيامبر(ص) گوياى اين است كه آن حضرت نه تنها سفارش به كوتاه خواندن نماز در سفر مى‌كرد، بلكه خود نيز در سفرهايش به قصر نمازهاى چهار ركعتى پاى بند بود. اصحاب آن حضرت و خلفاى بعد از او نيز بر همين سيره بودند و تنها عثمان در سالهاى پايانى خلافتش و عايشه بنابر نقل بعضى، نماز را در سفر تمام مى‌خواندند؛ در حالى كه چون عمل آنان فاقد دليل موجّهى بود بامخالفت اصحاب ديگر رو به رو شد. بنابر اين هيچ دليل معتبرى در منابع فقه اهل سنّت ـ همچون منابع فقه شيعه ـ بر جواز تمام خواندن نماز در سفر وجود ندارد.

كليد واژگان: نماز مسافر، نماز قصر، نماز كوتاه ، رخصت، فقه شيعه، فقه اهل سنّت، عثمان، عايشه.